Categorie archief: persoonlijk

The Haasnoots in 2017

A merry Christmas and New Year blessings for 2018!
Instead of sending out a Christmas letter by email, we made this blog with pictures and some explanations telling a little bit of our story of 2017. We are thankful for the many blessings we have received this year and it is our prayer that we have been able to share some of these blessings with others as well.

Haasnoot family in Kampala (Jan. 2017)

Mirjam with her class at an adventure park near Kampala

Mirjam: overnight camping ‘trip’ at school compound

Rehearsal for Christmas programme

Christmas programme Acacia International school, Kampala

Mirjam enjoying a supermarket in the Netherlands

Summer 2017. Boat trip in Giethoorn. With Joel, Jacob, Jacob’s mum and Tirza.

Jacob with church leaders in Assosa, Ethiopia

Preken in een settlement

Jacob preaching in a refugee settlement with South Sudanese refugees in Northern Uganda

Jacob preaching in a service in the Netherlands (Nov. 2017)

The Haasnoot boys

Joel & Tirza – winter in the Netherlands

Jesse with his school class in the Netherlands

 

Desta (left) doing… something?!

David’s 18th birthday at St. Andrew’s School, Turi, Kenya

 

Jaap wordt predikant

Op dinsdag 24 juni 2014 werd Jaap bevestigd als predikant in de Episcopal Church (Anglicaanse kerk) van Zuid-Soedan & Soedan. Maar werd hij vorig jaar ook al niet bevestigd? Hoe zit dat? Ja, dat klopt. In de Anglicaanse kerk word je eerst als ‘deacon’ aangesteld. Dat is vergelijkbaar met een kandidaat of proponent in Nederland. Een jaar later word je als ‘priest’ bevestigd. Dan mag je alle functies van een predikant uitoefenen. Hierbij een foto-verslag van een mooie dag. Na deze bevestigingsdienst werd ook de Bari bijbelconcordantie die we met een aantal studenten hebben gemaakt, gepresenteerd. Ook daarvan een paar foto’s.

Voor de dienst is er eerst een bijeenkomst waarin de kandidaten een belofte doen en een verklaring ondertekenen

Voor de dienst is er eerst een bijeenkomst waarin de kandidaten een belofte doen en een verklaring ondertekenen

2a signing declaration

Jaap ondertekent de verklaring

2b procession

In processie richting de kerk

3 Any final objections

Hier worden we voorgesteld aan de aanwezigen. Als er bezwaren zijn tegen de bevestiging, is het nu de laatste kans om die te uiten. Die waren er niet.

4 blessing

De handoplegging door de bisschop en alle andere predikanten. Een bijzonder moment.

5 communion

Jaap deelt brood en wijn uit. Links naast Jaap staat Henry. Hij werd die dag als deacon bevestigd.

6 speech concordance

Jaap vertelt wat meer over de Bari-concordantie. Naast Jaap, staat de directeur van de predikantenopleiding, Rev. John Mono.

7 commissioner receives concordance

De commissioner van Kajo-Keji County ontvangt het eerste exemplaar van de concordantie uit handen van bisschop Anthony Poggo.

8 group

Na de dienst worden er buiten veel foto’s gemaakt!

Jaap wordt deacon

Op zondag 28 juli werd ik (Jaap) bevestigd als deacon in de Episcopal (Anglican) Church of Sudan (ECS). Dat was een bijzondere gebeurtenis! Het woord ‘deacon’ kun je niet simpelweg met (een gereformeerde) diaken vertalen, want in de Anglicaanse traditie werkt het wat anders. Een deacon is eigelijk een beginnend predikant. Meestal wordt een deacon na een jaar tot volledig predikant bevestigd. Als deacon maak ik méér deel uit van de kerk en ook op de predikantenopleiding helpt het om zelf bevestigd te zijn. Ik vind het ook mooi dat ik juist in de ECS ben bevestigd. Dat laat iets zien van de ontwikkeling in de wereldkerk: de kerk in Afrika wordt meer en meer bepalend in het geheel van de wereldkerk.

In de bevestigingsdienst was ik de enige deacon en daarnaast werden drie deacons tot volledig predikant aangesteld. Het was een volle dienst! Naast de bevestigingen was er ook heilig avondmaal en werd er nog geld ingezameld voor een nieuwe auto voor de bisschop. We begonnen rond half elf en waren om een uur of drie klaar met de dienst. Daarna volgt er (natuurlijk) nog een maaltijd, dus om een uur of  5 waren we weer thuis. Aan de hand van wat foto’s vertel ik wat meer.

Deze foto hieronder is van de generale repetitie op zaterdagmiddag. De hele liturgie werd doorgenomen en we oefenden ook waar we wanneer moesten staan en knielen. Bisschop Anthony zei ter relativering: “Maak je er niet te druk om. Als er iets fout gaat, dan lossen we dat wel weer op!”.

Generale repetitie

Generale repetitie (Mirjam rechts met kindje)

Vóór de dienst moesten alle kandidaten eerst een verklaring (van trouw aan Schrift en belijdenis) ondertekenen. Ik deed dat in het Engels. De anderen in het Bari (lokale taal).

Tekenen van verklaring

Tekenen van verklaring

De bevestingsliturgie bestaat uit drie delen: voorstellen, vragen beantwoorden en gezegend worden. Hier word ik ‘voorgesteld’ aan de bisschop. Aan de aanwezigen wordt dan gevraagd om ze mij geschikt vinden voor ordination en of ze mij willen ondersteunen in mijn taken. Daarop klonk een helder ‘ja’.

Voorstellen van kandidaat

Voorstellen van kandidaat

Daarna mocht ik acht vragen beantwoorden, volgens de liturgie. Bijvoorbeeld deze vraag: “Will you promote unity, peace, and love among all Christian people, and especially among those whom you serve?”. Mijn antwoord was: “By the help of God, I will”.

Vragen beantwoorden

Vragen beantwoorden

De laatste fase was het ontvangen van de zegen. Mirjam stond toen achter me. Dit vond ik een indrukwekkend moment. “Make him faithful to serve, ready to teach, constant in advancing your gospel; and grant that, always having full assurance of faith, abounding in hope, and being rooted and grounded in love, he may continue strong and steadfast in your Son Jesus Christ our Lord…”. Daarna kreeg ik m’n ‘preaching scarf’ omgehangen en ontving ik een Bari NT.

Zegen

Zegen

Toen klonken er opeens vreugdekreten en kwam het koor naar voren om me te feliciteren! Ik kreeg een slinger (!) omgehangen en een kadootje.

Toen klonken er opeens vreugdekreten en kwam het koor naar voren om me te feliciteren! Ik kreeg een slinger (!) omgehangen en ik kreeg een kadootje.

Nadat iedereen is bevestigd, staan we voor in de kerk en is er dans en zang. We worden met veel enthousiasme gefeliciteerd.

Nadat iedereen is bevestigd, staan we voor in de kerk en is er dans en zang. We worden met veel enthousiasme gefeliciteerd.

Er waren twee bisschoppen in deze dienst. Onze eigen bisschop Anthony (helemaal rechts) en daarnaast bisschop Hilary van de naburige diocese Yei.

Er waren twee bisschoppen in deze dienst. Onze ‘eigen’ bisschop Anthony (rechts) en daarnaast bisschop Hilary van de naburige diocese Yei.

Hilda & Dick (niet op foto) Malaba vertegenwoordigden de GZB.

We vonden het erg leuk dat Hilda & Dick (niet op foto) Malaba erbij waren als vertegenwoordigers van de GZB.

Met dank aan Dick Malaba (Yei) voor de foto’s.
Ik heb de gebruikte liturgie (Alternative Service Book) niet op het internet kunnen vinden. Deze ordination liturgy uit Common Worship lijkt er wel veel op.

Muurhangsels

Deze keer een wat lichtere bijdrage, vooral om te kijken. Wat hangt er in ons huisje in Kajo-Keji aan de muur? Hieronder onze verzameling van ansichtkaarten, kalenders en platen. De foto’s zijn niet allemaal zo scherp, maar dat is ook wel handig in verband met copyright issues 🙂

Deze kalender hangt in onze woonkamer en we vinden ‘m zelf heel mooi. Ooit gekocht in Nijmegen.

Davids ‘glas-in-lood’ van papier. Hij hangt achter het raam van onze voordeur. Als je ’s avonds van buiten naar binnen kijkt, ziet het er heel mooi uit!

Tekening van Jesse gemaakt door een wereldberoemde tekenaar in Parijs.

3 ansichtkaarten van Karen Blixen (Out of Africa). We kochten deze in het Karen Blixen-museum in Denemarken.

Plaatjes uit Katwijk (geboorte-plaats Jaap). Mirjam kocht deze jaren geleden in het Katwijks museum.

In de slaapkamer hebben we kunst van Desta aan de muur hangen. 

In de studeerkamer hangt deze collectie: een kruisje dat we kregen van de Anglicaanse kerk in Arnhem en foto’s van familie en studenten. Daartussen een plaatje van een ikoon. 

Poster met African Icons van het BBC-magazine Focus on Africa hangt in onze woonkamer. 

Een voorbeeld van Afrikaanse volkskunst hangt bij ons in de keuken. Gekocht in Kampala. 

En tenslotte: de verjaardagskalender die Mirjam van haar basisschool in Ede kreeg. Hij hangt trouwens in de keuken… niet op de wc.

Desta & David: St. Andrew’s

Desta en David zitten sinds begin september op een school met in internaat in Kenia: St. Andrew’s. Kijk vooral eens op de website van de school en je ziet de 80-jarige geschiedenis van de school terug in de gebouwen. De school is prachtig gesitueerd in het hoogland van de Rift Valley. Maar wat vinden Desta en David nu van de school? Wat zijn hun ervaringen na 6 weken?

Desta: het blijft wel school
De eerste week vond ik niet leuk. Ik wist niet precies hoe alles ging en ik kende ook niemand. Maar na die week ging het steeds beter. Er zijn leuke dingen, maar natuurlijk ook minder leuke zaken, want het blijft wel school. Ik vind crosscountry hardlopen (5 km) leuk en ook ‘ultimate frisbee’, dat is een combinatie tussen rugby and frisbee. Verder ga ik op vrijdagavond naar de Christian Union (CU) en dat is ook fijn.

De vakken op school die ik gekozen heb (ICT, gym, frans en geschiedenis) vind ik leuk. Ik ben minder blij met schei- en natuurkunde, maar wiskunde en Engels zijn wel prima. Tja, wat vind ik minder geslaagd? Het eten is somsDesta en David in St. Andrew's uniform een beetje eentonig en we maken ook lange dagen: tot 5 uur school en daarna nog sporten.

M’n kamergenoot heet Rahul en hij is een Indiaase Keniaan. We hebben niet echt een klik, maar het is wel oké. Drie keer per week praat ik met m’n ouders via de telefoon. Daarnaast e-mailen we ook. M’n moeder kwam langs op het ouderweekend in Kenia en nu zijn we voor een weekje ‘herfstvakantie’ in Kampala.

David: boogschieten
Ik vind het een leuke school. Er is vooral veel aandacht voor sport en muziek. De eerste week was moeilijk, maar nu heb ik wat meer vrienden. Zoals Jason, zijn ouders zijn zendingswerkers in Noord-Kenia, en Dan & Jo, dat is een tweeling waarvan de ouders op school lesgeven.

Ik vind basketbal en crosscountry leuk. Verder heb ik leuke leraren voor wiskunde en voor geschiedenis. In het weekend is er van alles te doen. Zaterdag doe ik aan boogschieten en zijn er ook andere activiteiten. Zondag gaan we eerst naar de kerk en dan is er vrije tijd. ’s Middags zie ik Desta dan.

Bijna elke dag heb ik wel contact met m’n ouders via e-mail of telefoon. M’n slaapzaal is niet de meest gezellige, maar is wel oké.

In memoriam Henk van der Vlist

Op 20 mei 2011 werd onze (schoon)vader en opa Henk van der Vlist in Garderen begraven. De rouwkaart vindt u hier. Jaap heeft op de begrafenis een kort in memoriam uitgesproken namens de familie. Dat geven we bewerkt hieronder weer.

Henk van der Vlist was een veelzijdig mens. We denken aan hem als een zorgzame en lieve man, een betrokken vader, een enthousiaste opa, van nature schoolmeester, een gedreven dorphistoricus, warme supporter van zendingswerk, iemand die graag in de tuin bezig was, een kampeerder die genoot van nieuwe plekjes, en een gelovig mens. En hij was nog veel meer. In het kort zeggen we iets meer over Henk van der Vlist als vader en opa, als schoolmeester en als ondersteuner van zendingswerk.

We denken aan hem als een betrokken en enthousiaste vader en opa. Hij kon je ’s avonds laat nog bellen om te vragen hoe het examen was gegaan of hoe het was afgelopen met dat belang­rijke gesprek. Elke verjaardag van de kinderen of kleinkinderen was hij samen met mama van de partij. De enige reden om verstek te laten gaan, was als je in het buitenland woonde. Voor zijn kleinkinderen was hij een fijne opa. Hij kroop met ze over de vloer, werkte samen met ze in de tuin, deed samen boodschappen met ze en hield vooral veel van ze. Een van de kleinkinderen zei: “Boodschappen doen met opa duurde altijd wel even, want hij praatte met iedereen die hij tegenkwam”. Hij was een zeer sociaal mens.

Henk van der Vlist (1936-2011)

Daarnaast herinneren we hem als schoolmeester. Het onderwijs was zijn passie. In de 40 jaar dat hij in Garderen onderwijzer was op de Prins Bernhardschool, heeft hij zeker 1000 kinderen bijbelse en zendingsverhalen verteld, lezen en rekenen geleerd en hen laten delen in zijn liefde voor de geschiedenis van Garderen en Nederland. Vanmorgen zijn er een aantal van die 1000 kinderen van toen hier aanwezig.
Onze laatste nieuwsbrief heeft papa niet meer kunnen lezen, maar daarin citeren we een Soedanese jonge man die zegt: “We hebben onderwijzers nodig in Soedan, want leraren zijn als boeren die het zaad zaaien in de akkers. Onderwijzers zijn fundamenteel voor een samenleving”. Papa zou nooit hebben opgeschept over zijn rol als leerkracht, daar was hij te bescheiden voor. Maar Garderen is wat zij is, mede dankzij de invloed van Meester van der Vlist.

Henk van der Vlist was ook een gedreven praktische ondersteuner van het zendingswerk. Hij zat vele jaren in de classicale zendingscommissie, bezocht élke zendingsdag van de GZB en schreef vele brieven naar zendingswerkers om hen te bemoedigen. Hij was een bruggen­bouwer die zocht naar overeenkomsten tussen mensen. Hij hield zich niet zo bezig met theologische verschillen, maar had vooral het gezamenlijke doel voor ogen.
Hij was onze grootste supporter in de perioden dat wij in het buitenland woonden voor zendingswerk. We kregen honderden brieven en e-mails van hem waarin we hoorden hoe het in Garderen was en waarin hij vroeg het met ons ging.

Papa sprak vooral indirect over zijn gevoelens en over zijn geloof. Het laatste telefoongesprek dat ik met hem had was vlak voor zijn operatie. Hij vertelde hoe hij in de tuin bezig was geweest de laatste dagen en hoe het weer had meegewerkt. Hij had verschillende groenten kunnen zaaien of poten. ‘Ja, dat heb ik gewoon maar gedaan’, zei hij. En toen citeerde hij Maarten Luther die heeft gezegd: ‘Ook al weet ik dat Christus morgen terugkomt, dan nog plant ik vandaag een appelboom’. En op die manier deelde papa zijn geloof en vertrouwen met ons dat het met de dood niet over is. Want alléén als je gelooft in een toekomst na de dood heeft het zin om vlak voor een levensbedreigende operatie je tuin nog in te zaaien. En zó heeft papa onderstreept dat we uitzien naar die dag dat hemel en aarde samengevoegd zullen worden en Gods woonplaats onder de mensen zal zijn. Dan zal God alle tranen uit onze ogen wissen.

We hopen dat de herinnering aan Henk van der Vlist ons inspireert en tot zegen zal  zijn!

Ziekte Mirjams vader

(11 mei 2011) Mirjam is nu ruim een week terug in Kampala. Het valt haar niet mee om weer om te schakelen. Ze had een heftige, emotionele week in Nederland. Elke dag bezocht ze haar vader in het ziekenhuis. Zijn situatie is de laatste dagen vrij stabiel. Moeilijk is dat hij niet kan praten. Dat is heel triest. Nu zal hij naar een verpleeghuis of naar een hospice moeten verhuizen. We vinden het fijn dat we veel bemoedigende mailtjes kregen en krijgen. Jullie gebed voor de hele familie stellen we ook op prijs.

(16 mei 2011) Vanmorgen vroeg is Mirjams vader, Henk van der Vlist, in het ziekenhuis in Utrecht overleden. We kregen gisteren bericht dat het niet goed ging. Joel en Jesse zijn zondagmiddag nog bij hem in het ziekenhuis geweest om afscheid te nemen. Hij zou vandaag naar een hospice in Barneveld gaan, maar hij werd eerder thuisgehaald door zijn hemelse Vader.

We zijn verdrietig, maar vooral ook dankbaar voor wie hij was en voor het mooie en veelzijdige leven waar we op terug mogen kijken. We denken aan hem als een betrokken vader, een enthousiaste opa, van nature schoolmeester, nieuwsgierige dorpshistoricus in Garderen en een gedreven ondersteuner van zendingswerk en –werkers.

We gaan nu bezig met het regelen van de reis naar Nederland. We stellen jullie gebed op prijs. Bedankt voor jullie meeleven.

[Update 16 mei om 15.00 uur Ugandese tijd. We kregen alles op tijd geregeld en vliegen vanavond via Nairobi naar Amsterdam. Morgenochtend hopen we op Schiphol aan te komen. De begrafenis is op vrijdag.]

Gebed: dag aan dag

May I know You more clearly,
Love You more dearly,
And follow You more nearly,
Day by day.

(Saint Richard of Chichester)

Dag aan dag,
wil ik U beter leren kennen,
meer van U houden,
en U op de voet volgen,
elke dag opnieuw.

[eigen hertaling]

Eenvoud maakt vrij

De periodes dat ik (Jaap) in Kajo-Keji ben, leef ik aardig ‘basic’. In het huisje waar ik verblijf is geen electriciteit of stromend water. ’s Avonds gebruik ik een lamp die is opgeladen met zonne-energie en ik was mezelf met water dat de dames van de keuken in een jerrycan bij me thuis bezorgen. Overdag laad ik m’n laptop op in m’n kantoortje bij de bibliotheek waar wel electricteit is (zonne-energie), zodat ik ‘m ’s avonds kan gebruiken. Verder eet ik mee met de staf van de school. Dat eten is beter dan wat de studenten krijgen, maar de keuze is zeer beperkt: meestal rijst of maispap met (vaak) bruine bonen en/of spinazie-achtige groente. Daarnaast een paar keer per week gebakken ei en soms vlees. Als we geluk hebben, is er twee keer per dag een uur internet en om te bellen moet ik naar een bepaalde plek op het terrein gaan, want daar heb ik bereik met m’n mobiel.

Ik vertel dit allemaal niet om bewondering te oogsten. Ik ben (opnieuw) tot de ontdekking gekomen dat simpel leven sterk is! Er is (voor mij) weinig te doen in Kajo-Keji en soms verveel ik me ook wel (laat ik het niet mooier maken dan het is). Maar toch, uiteindelijk is het niet verkeerd om weinig keuzes en weinig afleiding te hebben! Ik heb veel meer tijd om te reflecteren, te lezen en ik besteed meer tijd aan bijbellezen en gebed. Dat komt natuurlijk ook wel omdat ik alleen ben (zonder m’n gezin), maar het heeft zeker ook te maken met de eenvoudige levensstijl.

Meer tijd
U voelt hem al aankomen: hier hebben we een les te pakken! In Nederland (en het Westen in het algemeen) denken we dat hoe meer we kunnen kiezen, des te gelukkiger we worden. Meer tv-zenders, sneller internet, grotere supermarkt, luxere auto, meer kerken/gemeenten om uit te kiezen… en ga zo maar door. En eigenlijk weten we allemaal wel, dat het niet werkt. Ook met 150 tv-zenders kun je verveeld achter de tv zitten. En ook in Nederland heb je maar 24 uur in een dag. Met al die keuzes gaat veel tijd verloren. Tijd die we niet besteden aan vrienden en familie, aan God (!) of aan een goed boek.

Tegendraadser
Dit is geen pleidooi voor cultuurpessimisme of tegen ontwikkeling. Het is wel een uitdaging voor christenen (en anderen!) om wat tegendraadser te zijn en bewust te kiezen voor een simpeler leven. Want dat is op zichzelf al een getuigenis.

Goede voornemens top 10

Laat ik ook eens meedoen met de trend van goede voornemens. Lijkt me wel passend voor dit eerste bericht in 2011! Ik laat ‘afvallen’ (niet verkeerd) en ‘niet meer roken’ (doe ik sowieso niet) maar even voor wat ze zijn en richt me op een top 10 voor missionaire werkers. Allereerst voor mezelf, maar volgens mij ook bruikbaar voor andere zendingswerkers.

1. In alles wat ik doe wil ik God groot maken (en niet mezelf).
2. M’n gezin staat op de eerste plaats (daarna komt werk pas).
3. Gewoon meer bidden en stil zijn (in plaats van meer regelen en druk doen).
4. Meer leren van en luisteren naar Soedanese christenen (in plaats van te vertellen hoe het allemaal zit).
5. Eerlijk zijn over m’n kwetsbaarheid en problemen tegenover collega’s en achterban.
6. Altijd eerst iets positiefs zeggen over de kerk in Afrika, voordat ik een tekort signaleer.
7. Investeren in vriendschap.
8. Steeds weer meer en dieper leerling zijn van Jezus. In Zijn weg gaan.
9. Ja, en ook: gezonder leven & meer bewegen.
10. Altijd eindigen bij de basis: genade, niet te verdienen, zonder voorwaarden.