Kijken in Kajo-Keji

Ik ben nu al weer een week terug uit Kajo Keji en het is tijd voor een kort verslagje. In de komende (echte!) nieuwsbrief volgt meer o.a. over dit bezoek, dus ik houd het hier een beetje kort. Laat ik maar met de conclusie beginnen: ik ben positief terug gekomen uit Soedan. Ik denk een goede indruk te hebben gekregen van het reilen en zeilen van de theologische school waar ik ga werken. Qua gebouwen ziet het er allemaal indrukwekkend uit, maar er is een duidelijk gebrek aan leermiddelen en aan personeel. Op dit moment zijn er twee groepen studenten. De ene groep bestaat uit voorgangers en kerkleiders die een ‘bijspijker-training’ volgen. Zij komen voor een blok van 3 maanden en gaan dan weer terug naar hun gemeente. In totaal volgen zij zo vier blokken van 3 maanden, een jaar dus. Deze training gebeurt in de Bari-taal, de lokale taal. Daarnaast is er de groep die een erkende opleiding doet: ‘certificate in theology’. Dit is een driejarig, Engelstalig programma. Ik zal me vooral met die groep bezig houden.

Ik was blij dat er in de week dat ik in Kajo Keji was, ook net een nieuwe Soedanese docent, Alex, was gearriveerd. Hij heeft tot nu toe in Khartoem gewoond en is nu terug gekomen naar zijn geboortestreek. Ik heb veel van m’n tijd samen met Alex doorgebracht.

Ik heb nu afgesproken dat ik in oktober en in november naar Kajo Keji terug ga, beide keren voor een periode van twee weken. Dan ga ik – in een intensieve vorm – het vak ‘Major themes in theology’ geven. Daarnaast geef ik ook het vak Engels. Ik ben blij dat we nu concrete afspraken hebben gemaakt en dat ik aan de slag kan gaan.

Ik heb ook een en ander van de streek gezien en van wat de kerk daar doet. Er zijn niet zoveel auto’s, maar des te meer brommers voor het vervoer van mensen, dieren en spullen. Ik mocht met bisschop Anthony mee naar de ‘dedication’ van een ambulance voor Kajo Keji en ik ben mee geweest naar een belijdenisdienst op het platteland. Bekijk hier een aantal foto’s daarvan.

De burgeroorlog en de politieke situatie zijn nadrukkelijk aanwezig in het leven van mensen. In hun levensverhaal klinkt regelmatig: “toen zat ik in het vluchtelingenkamp” en “toen konden we terug naar onze geboortegrond”. Veel oudere studenten hebben hun scholing daarom moeten onderbreken of stoppen. Het referendum over de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan komt steeds dichterbij (begin januari 2011). De stemming in Kajo Keji lijkt te zijn dat het Zuiden apart moet gaan. Dat levert opnieuw grote vragen op over de toekomst van het land en de mensen.

Ondertussen waren Mirjam, Desta en David in Kampala. Ze hadden ook een goede week. Niet zonder uitdagingen, maar het is goed gegaan. De jongens vinden steeds beter hun plekje op school. Mirjam geeft nu twee keer in de week een uurtje Nederlandse les aan kinderen van een MAF-familie.