Tagarchief: cultuur

An African Creed

Ik ben het boek ‘Christianity Rediscovered’ van Vincent Donovan aan het lezen. Ik had er al veel over gehoord en over gelezen, maar nog niet het boek zelf. Het is een boeiend onderwerp: contextualisatie. Aan het eind van het boek (ik heb stiekem al vooruit gebladerd) geeft hij een prachtige Masai-geloofsbelijdenis gebaseerd op die van Nicea. Dit is ‘m:

“We believe in the one High God, who out of love created the beautiful world and everything good in it. He created man and wanted man to be happy in the world. God loves the world and every nation and tribe on the earth. We have known this High God in darkness, and now we know him in the light. God promised in the book of his word, the bible, that he would save the world and all the nations and tribes.

We believe that God made good his promise by sending his son, Jesus Christ, a man in the flesh, a Jew by tribe, born poor in a little village, who left his home and was always on safari doing good, curing people by the power of God, teaching about God and man, showing the meaning of religion is love. He was rejected by his people, tortured and nailed hands and feet to a cross, and died. He lay buried in the grave, but the hyenas did not touch him, and on the third day, he rose from the grave. He ascended to the skies. He is the Lord.

We believe that all our sins are forgiven through him. All who have faith in him must be sorry for their sins, be baptized in the Holy Spirit of God, live the rules of love and share the bread together in love, to announce the good news to others until Jesus comes again. We are waiting for him. He is alive. He lives. This we believe. Amen”

African Ark

African Ark

Gisteren werd het boek dat we al heel lang wilden hebben bezorgd: African Ark. Er staan schitterende foto’s in van volken in de hoorn van Afrika. Als we de plaatjes van de Ethiopisch-Orthodoxe feesten zien, dan krijgen we wel een beetje heimwee naar het land waar we 9 jaar hebben gewoond. Je vindt in dit werk ook foto’s van Surma’s in Ethiopië die aan body-painten doen.

body_painting_africa_surma

Dat ziet er prachtig uit en op basis daarvan roepen bepaalde antropologen: laat deze cultuur intact en houd zendelingen op afstand. Met dat body-painten is inderdaad niks mis, maar als je je wat meer in de Surma-cultuur verdiept, dan is er veel angst, geweld, voedseltekort en alcoholmisbruik. Natuurlijk zit daar ook veel Westerse invloed achter, maar die draai je niet meer terug. De impact van het christelijke geloof op de Surma’s is juist dat bepaalde elementen van de cultuur (via alfabetisering in de eigen taal en bijbelvertaalwerk) bewaard worden en dat een boodschap aangeboden wordt die stabiliteit en rust brengt in een zeer turbulente samenleving. Welk alternatief heeft de cultureel antropoloog in de aanbieding?

Zit het Evangelie in ons bloed?

Zit het Evangelie nu echt in ons bloed of is het meer iets van een rugzak die we afdoen als hij te zwaar wordt? Ik kwam vandaag tussen de conferentiepapieren van Thailand het overzichtje van Paul Hiebert tegen over ‘conversion’. Er zijn drie lagen als het om het christelijke geloof gaat:
1. gedrag;
2. denken, geloof;
3. worldview.

Als Jezus echt je denken en doen, je zicht op de wereld en op je medemens heeft veranderd, dan pas zit je op het worldview-niveau. Zit ik op dat niveau? Zit de kerk in Nederland op dat niveau? We vinden het heel gemakkelijk om christenen in Afrika of Azie met dit schemaatje te beoordelen, maar hoe doen wij het op de Hierbert-schaal?

Ik ben bang dat we ons maar al te vaak op niveau 1 en 2 bevinden. Als we echt veranderd waren door het evangelie dan zou de kerk (in de breedte) toch veel minder tevreden, doorsnee, gemiddeld, dankbaar, rijk, middenklasse, naar binnen gericht en cultureel aangepast moeten zijn?! Of zie ik iets over het hoofd?