Tagarchief: gebed

Terug naar Kajo-Keji

In overleg met bisschop Anthony, de directeur van de predikantenopleiding en de GZB hebben we besloten om op 9 januari met de MAF terug te gaan naar Kajo-Keji, Hoewel er nog steeds gevochten wordt in delen van Zuid-Soedan, is het in en rond Kajo-Keji rustig. We willen ook graag terug naar ‘huis’ om collega’s en studenten te zien en om ons werk voort te zetten. Natuurlijk houden we (samen met anderen) een vinger aan de pols en zullen we geen onnodige risico’s nemen.

Gebed
Er is veel wat we niet kunnen beinvloeden als het gaat om de huidige problemen in Zuid-Soedan. Wat we als christenen wel kunnen doen, is bidden. We geloven dat de God van hemel en aarde een omkeer kan brengen in deze situatie. Zaterdag a.s. is er een speciale gebedsdag uitgeroepen voor Zuid-Soedan. Doet u mee? Hieronder een aantal gebedspunten die bsp Anthony kortgeleden doorgaf:

1. Bid dat degene die verantwoordelijk zijn voor dit conflict tot het besef komen dat dit een heilloze weg is.
2. Bid voor het slagen van de onderhandelingen in Addis Abeba.
3. Bid voor de vluchtelingen die in VN-kampen en kerken verblijven. Bid dat er genoeg voedsel en andere middelen om in de eerste levensbehoeften te voorzien zullen zijn.
4. Bid voor de gewonden, dat ze medische hulp krijgen.
5. Bid voor hen die familieleden hebben verloren. Dat ze getroost zullen worden. Bid dat er een einde komt aan de cirkel van wraaknemen.
6. Bid voor alle leiders (van overheid, kerken en gemeenschappen). Dat zij een boodschap van vrede zullen uitdragen.

South-Sudan-prayer

Dansen met een kunstbeen

Ik geef een kort verslag van afgelopen zondag (17 juli 2011), omdat het een beetje laat zien hoe de zaken hier gaan. Ik was gevraagd om in de St. Luke-gemeente te preken en dan wel in de tweede dienst waar de lokale taal wordt gebruikt. Mijn Zuid-Soedanese buurman Alex is net deacon geworden en toegewezen aan die gemeente, dus ik ging met hem om 7.30 uur ’s morgens op de motor naar St. Luke. We vertrokken zonder ontbijt, omdat de keuken niet wist dat wij vroeg weg moesten. Het is ca. 20 minuten rijden naar St. Luke. Daar begon wat na 8 uur de Engelse dienst. Er waren nog maar weinig mensen, maar anderen komen als ze ‘geluid’ horen vanuit de kerk. Aan het einde van de dienst zat de kerk vol. Jennifer, een vroedvrouw uit Kenia die lesgeeft op de nursing school in Kajo-Keji, preekte over Mozes die vlucht uit Egypte naar Midjan. Rond een uur of 10 was de Engelse dienst afgelopen en gingen we naar het huis van pastor James, vlak naast de kerk. Daar kregen we ons ontbijt: soort warme choco-drank en broodjes. Na een half uurtje door naar de tweede dienst.

Kunstbeen
Opnieuw weinig mensen in de kerk en opnieuw liep het aardig vol richting het einde van de dienst. Mijn preek (die vertaald werd naar het Bari) ging over Jozua 3-4, het volk Israel dat de Jordaan oversteekt en het beloofde land binnentrekt. Natuurlijk linkte ik dat met het de vorming van de Republiek Zuid-Soedan. Mijn 3 punten waren: (1) God is (aanwezig) bij zijn volk, (2) herinneren wat God in het verleden heeft gedaan en (3) alle volken moeten weten dat Israels God machtig is. Het is moeilijk in te schatten of het overkomt. Ik kreeg geen feedback, maar dat is normaal. Ik probeerde het wel een beetje theatraal te doen (doortocht Jordaan) en ik gebruikte voorbeelden. Aan het eind van de dienst werden drie baby’s opgedragen. Dit was niet gepland, maar de moeders waren met die verwachting naar de kerk gekomen. Men doet het graag een week na de geboorte, in navolging van baby Jezus die met 8 dagen naar de tempel werd gebracht (Lukas 2). Later worden kinderen ook gedoopt in de kerk. Vervolgens kregen we een getuigenis van een oude broeder wiens been was geamputeerd. Het was nogal bijzonder om te zien hoe hij met een kruk en een kunstbeen ‘dansend’ naar voren kwam om te vertellen wat een geweldig werk de ‘witte dokters’ hadden verricht. Je kreeg zelfs eten in het ziekenhuis! (Daar zorgt de familie normaliter voor). En ze hadden een wc waar je op kon zítten!

Bidden in het ziekenhuis
Na de dienst (ca. 13.15 uur) gingen we eten bij pastor James, een soort dikke pap van cassave en sorghum met een mengsel van (een soort) spinazie met ei. Heel smakelijk. Inmiddels had m’n collega Alex gehoord dat z’n dochter in het ziekenhuis lag. Z’n dochter zit op een school met internaat in Kajo-Keji van de rooms-katholieke Comboni missionarissen. Het is een school met een hele goede reputatie. En zelfs als je familie in Kajo-Keji woont, dan nog moeten studenten in het internaat verblijven. Ze lag in het ziekenhuis vanwege malaria. Dus op naar het ziekenhuis. Ik was al eens op het terrein geweest, maar nog niet in de ziekenzaal. Een gedeelte van de gebouwen stammen uit 1934, dus die zijn vast door de Britse zending gebouwd. Ze zijn natuurlijk wel opgeknapt door de tijd. We gingen naar de vrouwenafdeling en daar stonden zo’n 14 bedden in een zaal met heel veel familieleden ernaast of erbij. De dochter van Alex was verzwakt, maar het ging op zich redelijk met haar. Op de grond lag een matras waar 2 meisjes op lagen. Het ene meisje had een enorm opgezwollen knie waar ze volgens haar oom al sinds januari last van had. Men had haar behandeld met ‘Afrikaanse medicijnen’, maar dat had niets uitgewerkt. Dan is er opeens een vrouw die zegt dat we moeten bidden voor dit meisje en dat deed ze toen ook. De hele zaal deed op een of andere manier mee.

Na het ziekenhuisbezoek gingen we op de motor terug naar de College, zo’n 7 km denk ik. Onderweg zagen we heel veel mensen langs de kant van de weg, sommigen huilden. Er was iets aan de hand. Op een bepaald moment stopte Alex om te vragen wat er was. Er was een auto-ongeluk gebeurd. Er was een oude chief overleden en hij werd die dag begraven. Zijn familie was uit Juba gekomen en net voor Kajo-Keji was de auto van de weg geraakt en over de kop gegaan. Een kleinzoon van de oude chief was daarbij op slag dood. Zeer tragisch. Even later reden we langs het autowrak, het was niet ver bij de College vandaan.

Blijdschap om Bartimeüs
Ik vertel ook nog iets over maandagavond. Toen bekeek ik samen met de studenten van de Lay Readers-training de Jezus-film in de Bari-taal (geprojecteerd op de witte muur in de bieb). Veel van deze studenten kijken heel weinig naar films of tv. Ze reageerden vaak op de gebeurtenissen in de film. En ze hielden zich nog in, omdat anderen anders het geluid niet goed konden horen. Ik keek regelmatig naar de gezichten van de vrouwen die iets achter me zaten. Er waren tranen van blijdschap toen Bartimeüs kon zien, er werd gelachen toen Zaccheus z’n geld weg gaf. Verontwaardiging klonk toen ze zagen hoe Jezus werd behandeld door de Romeinse soldaten. Afschuw toen Hij aan het kruis werd genageld. Tranen toen Hij daar hing aan het kruis op Golgotha en opluchting toen Hij verscheen aan zijn discipelen na de opstanding. Die avond werd het evangelie even ons verhaal.

Gebed voor Zuid-Soedan

Prayer for the New Nation of South Sudan.

Almighty God, we thank you for the new nation of the Republic of South Sudan.

We pray for its political leaders that they will be united and serve the people with all diligence and put the nation first. Give them your wisdom as they lead the people of South Sudan.

We pray that religious leaders will guide and speak a prophetic message of hope, peace and reconciliation to the new nation of South Sudan.

Purge the new nation of all corrupt practices and instill to the people and leaders a fear of God and the culture of hard work.

We pray for those who have taken up arms that they will agree to peace and resolve all grievances through peaceful means.

We pray that South Sudan will have peace with all its neighbors.

We pray this through Jesus our Lord. Amen.

Door: Rt Rev Anthony Poggo, Bishop of the Diocese of Kajo-Keji, Sudan

Mirjams vader

(11 mei 2011) Mirjam is nu ruim een week terug in Kampala. Het valt haar niet mee om weer om te schakelen. Ze had een heftige, emotionele week in Nederland. Elke dag bezocht ze haar vader in het ziekenhuis. Zijn situatie is de laatste dagen vrij stabiel. Moeilijk is dat hij niet kan praten. Dat is heel triest. Nu zal hij naar een verpleeghuis of naar een hospice moeten verhuizen. We vinden het fijn dat we veel bemoedigende mailtjes kregen en krijgen. Jullie gebed voor de hele familie stellen we ook op prijs.

(16 mei 2011) Vanmorgen vroeg is Mirjams vader, Henk van der Vlist, in het ziekenhuis in Utrecht overleden. We kregen gisteren bericht dat het niet goed ging. Joel en Jesse zijn zondagmiddag nog bij hem in het ziekenhuis geweest om afscheid te nemen. Hij zou vandaag naar een hospice in Barneveld gaan, maar hij werd eerder thuisgehaald door zijn hemelse Vader.

We zijn verdrietig, maar vooral ook dankbaar voor wie hij was en voor het mooie en veelzijdige leven waar we op terug mogen kijken. We denken aan hem als een betrokken vader, een enthousiaste opa, van nature schoolmeester, nieuwsgierige dorpshistoricus in Garderen en een gedreven ondersteuner van zendingswerk en –werkers.

We gaan nu bezig met het regelen van de reis naar Nederland. We stellen jullie gebed op prijs. Bedankt voor jullie meeleven.

[Update 16 mei om 15.00 uur Ugandese tijd. We kregen alles op tijd geregeld en vliegen vanavond via Nairobi naar Amsterdam. Morgenochtend hopen we op Schiphol aan te komen. De begrafenis is op vrijdag.]

Een loflied worden

Ik kwam pas dit prachtige gebed van (ja, opnieuw) Henri Nouwen tegen. Het is me op het lijf geschreven. Alleen in het Engels deze keer.

O Lord, who else or what else can I desire but you? You are my Lord, Lord of my heart, mind, and soul. You know me through and through. In and through you everything that is finds its origin and goal. You embrace all that exists and care for it with divine love and compassion. Why, then, do I keep expecting happiness and satisfaction outside of you? Why do I keep relating to you as one of my many relationships, instead of my only relationship, in which all other ones are grounded? Why do I keep looking for popularity, respect from others, success, acclaim, and sensual pleasures? Why, Lord, is it so hard for me to make you the only one? Why do I keep hesitating to surrender myself totally to you?

Help me, O Lord, to let my old self die, to let die the thousand big and small ways in which I am still building up my false self and trying to cling to my false desires. Let me be reborn in you and see through you the world in the right way, so that all my actions, words, and thought can become a hymn of praise to you.

I need your loving grace to travel on the hard road that leads to the death of my old self and to a new life in and for you. I know and trust that this is the road to freedom.

Lord, dispel my mistrust and help be become a trusting friend.

Amen

Uit: A Cry for Mercy door Henri J.M. Nouwen.

Gebed: dag aan dag

May I know You more clearly,
Love You more dearly,
And follow You more nearly,
Day by day.

(Saint Richard of Chichester)

Dag aan dag,
wil ik U beter leren kennen,
meer van U houden,
en U op de voet volgen,
elke dag opnieuw.

[eigen hertaling]